امروز مرا به صلیب می کشند 

می توانم حدس بزنم که بر فراز صلیب ، چه رنج بی نهایتی را تجربه خواهم کرد . آن رنج عظیمی که تنها مردان واصل و دل دادگان شهید ، بدان دست یافته اند . می توانم حدس بزنم که بر فراز صلیب ، عضلات در هم کوفته و رنجورم ، چه گونه بار تن را تاب نخواهند آورد و میخ های کوفته بر دست و پای ام ، جویبار خون و خستگی خواهد شد . اما من همیشه راه پر رنج تر را برگزیده ام

امروز مرا به صلیب می کشند 

مادرم گفت : آخر تو را اعدام خواهند کرد . تو هیچ گاه اندیشه ای ماننده ی دیگران در سر نداشتی . همواره ساز مخالف زدی و دستانت هیچ زمان جز در هیئت مشتی گره کرده نبود ! تو هیچ گاه نمی توانی مانند دیگران زندگی کنی . عاقبت تو را خواهند کشت و کسی نیست که حرف های ات را دریابد . در تنهایی و غربت و بی همزبانی خواهی سوخت و تا ابد ننگ نامی پلید و دهشت بار را بر دوش خواهی کشید . شحنه ها جا به جا در پی تو می گردند و نام تو را بر هر کوی و برزن فریاد می کنند . دستان خون بار حکومتیان ، جز به خون تو ، سیراب نخواهد گشت . عزیزکم ! خداوند حقی را نیز برای زندگی به تو داده است . این حق از آن همگان است . چرا تو از آن بهره ای نمی جویی ؟ آخر مگر تو چه داری که دیگران ندارند ؟ و تو چه می اندیشی که دیگران بدان نیاندیشیده اند ؟

امروز مرا به صلیب می کشند

 خواهرم – تنها مونس بی همزبانی های من – در حالی که اشک های درخشنده اش را از گونه های رنگ پریده ی خود می سترد ، مرا در آغوش کشید و زمزمه کرد : برادرکم ! زندگی برای دیگران ، عاقبتی جز این نخواهد داشت . دیگران مگر برای تو چه کردند که تو می خواهی برای شان  ، از جان شیرینت بگذری ؟ مگر اینان به چیزی جز خودشان می اندیشیدند ؟ خاطرت هست زمانی که دشمنان در تاراج پیرار ، کودکان شهرهای مرزی را کشتند و مردان را به قتلگاه بردند و زنان را اسیر کردند ؟ تو مدت ها می گریستی . اما همین حکومتیان – که آن روز دست در گریبان دشمن داشتند – امروز ، بر سر یک سفره می نشینند و یکدیگر را دوست می خوانند . کدام یک از آن زنان ، آبروی از کف داده را باز ستاند ؟ کدام یک از آن مردان ، دوباره زنده شد ؟ کدام کودک دوباره هستی یافت ؟ برادرکم ! هیچ کس زندگانی خود را به تو بدهکار نیست که تو زندگی ات را وام پرداخت او کنی ...