این تارنویس تعطیل شده است.

تارنویس جدید سیاه مشق

atashkhani — Sun, 27 Jan 2008 21:52:18 GMT

دو ستان عزیز!

این تارنویس برای همیشه بسته شده و نوشتار باقی مانده تنها برای بایگانی است . لذا متون آن از این جا به نشانی زیر منتقل گشته. لطفن روی پیوند زیر کلیک بفرمایید.

تارنویس تازه ی سیاه مشق را از این جا ببینید.

با پیش کش درودهای ایرانی: آرش خیرآبادی

مارلبروی قرمز

atashkhani — Wed, 07 Nov 2007 15:58:18 GMT

پالتو پوستِ گرانقیمتش را که پوشید، زیاد منتظر نماند:

ـ «آترون! من رفتم. اگر دیر بجنبی، جا موندی! امشب با ماشین من میریم!»

«آترون» هم چنان که گرهِ کراواتش را جلوی آینه میبست و نیم نگاهی به کفشهای واکس نخوردهاش میکرد، اول زیر لب گفت:

ـ «چشم! با ماشین شما میریم!»

و بعد با صدای بلند پاسخ داد:

ـ «الان میام سارینا جان! تا شما توی ماشین بشینی، من اومدم!»

صدای بسته شدن در و برخوردِ پاشنههای کفش «سارینا» در راه پلهی آپارتمان، حکایت از این داشت که جملهی آخر «آترون»، نشنیده مانده است.

ـ «تو کِی میخوای قبول کنی که ما دو نفریم؟»

«آترون» با آن که میدانست صدایی به گوش همسرش نمیسد، این را گفت از قیدِ واکس زدن کفشها گذشت...

همیشه وقتی اومدی

atashkhani — Wed, 31 Oct 2007 02:25:18 GMT

تقدیم به همه ی آنان که همیشه آخرین نفر بودند، آخرین انتخاب، و ای بسا که دیرترین انتخاب!

توُ لحظههای زردِ من، که تشنه بود و خسته بود

ثانیههای رُو به تو، یخ زده بود و بسته بود

من از سکوتِ چشم تو، مسافر ِزَمون شدم

گرچه از این حوالیام، غریب و بینشون شدم

آخر قصه یه نفر، میشه شریکِ کوچ ِباد

دِلو به دریا میزنه، میره و هرگز نمییاد

همیشه وقتی اومدی، که قصه ها تموم شدن

همیشه وقتی اومدی، که گریه ها حروم شدن

همیشه وقتی اومدی، که وقتِ رفتن ِمنه

تموم ِبُغض ِلحظهها میخواد دوباره بشکنه

تو اومدی، ولی چه دیر!...توُ فصل برگریز ِمن

نه! دیگه راهی نداره!... باید برَم عزیز ِمن

همیشه سقفِ آرزو، اندازهی ستاره نیست

فقط بدون؛ نیامدن، همیشه راهِ چاره نیست!

واسه عبور آخرم، بهانهی سفر،تویی

باید برم عزیزکم؛ که آخرین نفر، تویی!

یادداشت های بیابانی

atashkhani — Wed, 31 Oct 2007 02:16:18 GMT

در خانه ام، پنجره ای ست که تنها رو به تو باز می شود.

اهل بیابان، آشنای آفتاب است و سوزش و ریگ. دل داده ی آب است و تن خسته ی سراب. سوار بی یار است و سر، به دار. بیابانی، چُگور و چکامه دارد؛ نعره های اش هق هق ِعاشقی ست. دل گویه های اش را به توفان می گوی اد، رنج های اش را به باد.

کویریها، زادهی سلاماند و زایندهی قیام.

و چه تنهاست آن بیابانگرد، که در ازدحام خیابانهای شهر، به دنبال روستای عاشقی ست!

چراغ را خاموش کن! شب؛ خوش!

اتاق برای تنهایی و لبخند، به اندازهی کافی، تاریک است. نه من حضور نفسهای داغ تو را گم کردهام،...

مناجات نامهی آشتی

atashkhani — Wed, 31 Oct 2007 02:13:00 GMT

الهی!

کسی را اسیر ناروا و تهمت نکن!

الهی!

کسی را غریب و رها در غربت نکن!

الهی!

دست دعا به سوی تو بر میدارم که جز تو در این غریبْخانه، کسی را ندارم.

تو رازهای پنهان میدانی و نامههای نهان، میخوانی؛

تو بر اسرار کینهای که در سینهها ست، آگاهی و بر اقرار سینهای که خالی از کینههاست، گواهی؛

تو مُهر مِهر بر زبانم میزنی،...

بعد از جداییها

atashkhani — Wed, 31 Oct 2007 02:09:59 GMT

سلام ایلا!

تو که حرف میزنی، فکر میکنم که بهار آمده است. و من هِی بهانهی بوی عشق میگیرم و بوسه. بهانههای سادهی من، بهانهی سادهی زنده بودناند.

سلام زندهگی!

تو که میآیی، من مدام، فکر میکنم که مادرم اینجاست. با سینیی چای و لبخند. و نمیدانی که چه قدر دلام برای حضورش تنگ شده! و من به بهانههای سادهای زندهام. بهانههای سادهای از جنس دیدار!

سلام ساده!

تو مثل همهی ما هستی. و هیچ کس...

پیامبران ِظهور

atashkhani — Wed, 31 Oct 2007 02:07:31 GMT

دخترکم!

بابا برای صبح، خورشید آورده بود، اما گفتی هوای این خانه، عجیب ابری ست. بابا برایات، صبح، یک بغل بوسه و آفتاب آورده بود، اما گفتی اینجا، کلاغهای خزانزده، قناری گشتهاند.

دخترشادی!

چرا گریه میکنی؟ هنوز روزهای شاد و سپید در راه است. این باغچه تازه دارد شکوفه میکند که تگرگ، آن همه خشمگین شده!... نترس!...

یا مرگ یا مصدق!

atashkhani — Thu, 25 Oct 2007 01:17:18 GMT

از وقتی دستگاهِ چاقوتیزکنی خرید، کارش دوبرابر شده بود. هم تابِ چرخ را می گرفت و قوس ِآن ها را عین روز اول می ساخت، هم گاه گاه، چاقوهای کـُندِ در و همسایه ها را تیز می کرد. تابگیری، باز یک عایدی ی بخور ونمیری داشت، ولی چاقو تیزکردن، واقعن گدایی بود. اما چه میشد کرد؟ این روزها مشتریی ضامنی و تیزی و قمه، بیشتر بود تا طالبِ پنچرگیری و تابِ چرخ دوچرخه!

ـ« باز جا شُکرش باقیه این تابگیری دو زار میندازه، وگرنه این فِسفِسهی چاقو ـ تو نمیری ـ هیچ انگاری به ما نمیماسه!...

بهشت مال دیونههاس

atashkhani — Mon, 15 Oct 2007 19:41:18 GMT

ـ « م... م... من همه چیو می... میدونم! لازم نیس بخوای واسه من قـُپی بیای! م... من میدونم تو کشتیش! »

ـ « هه!... اگه من کشته بودمش که حالا اینجا نبودم دیونه!... من فقط خفهاش کردم... همین... خیلی حرف میزد! خیلی!... »

ـ « می... میدونم! اون هـ... همیشه همین طوری بود. همیشه زیاد حـ... حرف میزد. ولی تو نباید جلوی دهنشو میگرفتی! او... اون حق داشت! »

ـ « بیخیال بابا! حالا که تموم شده رفته!... هیشکی نمیفهمه من چی کار کردم! بیخیال! دیگه از شر حرف زدنهای زیادیش هم خلاص شدم! »

ـ « آ... آره! ولی تو کشتیش! تو! تو نباید این کار رو میکردی! اون گاهی برات قـ... قصه میگفت. حالا هیشکی نیس واسات قـ... قصه بگه! »

ـ « خفه شو لعنتی! او غیر از داستانهای ترسناک چی بلد بود؟ یه مشت چرندیات از جن و روح! فقط همین! خوشحالم که الان تو جهنمه! »...

بیا از اول مرور کنیم!

atashkhani — Mon, 15 Oct 2007 19:36:18 GMT

بیا از اول مرور کنیم!

آیینه. کاغذ. قلم. بوسه. و کمی نان.

برای سعادت همینها بس نیست؟

تمام طول شب را به تو فکر میکردم. به سادهترین بخش از نگاه تو که امتداد تمام نداشتههای من بود. به خاموشی چشمهایات ـ تمام طول شب ـ فکر کردم که چهگونه میتواند با کمی دیگر از نان، به آواز درآیاد؟

ما گرسنهایم « ایلا »! ما گرسنهایم.

تمام طول شب را به تو فکر کردم و این که از این پس، هر بار خواستم عاشق شدنم را مرور کنم، نام تو را بیآورم. به این که از امشب تنها نام تو را بنویسم و از تمامی « بانو »ها و « خاتون »ها، بگذرم...

این تارنویس تعطیل شده است.

تارنویس جدید سیاه مشق

مارلبروی قرمز

همیشه وقتی اومدی

یادداشت های بیابانی

مناجات نامه­ی آشتی

بعد از جدایی­ها

پیامبران ِظهور

یا مرگ یا مصدق!

بهشت مال دیونه­هاس

بیا از اول مرور کنیم!

مناجات نامهی آشتی

بعد از جداییها

بهشت مال دیونههاس